Droga medytacji

Jezus powiedział do swoich uczniów:

„Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. [Mt 6, 1.4-6]

„Ci, którzy się modlą, niech czynią to w sposób odpowiedni; w skupieniu i ze czcią. Pamiętajmy, że stoimy przed obliczem Boga. Trzeba zatem spodobać się Bogu zarówno postawą ciała, jak i sposobem odnoszenia się do Niego. Jak bowiem właściwością ludzi światowych jest głośne hałasowanie, tak przeciwnie ludziom duchowym wypada się modlić w skupieniu, w ciszy i ze skromnością. Zresztą Chrystus Pan nakazywał nam modlić się w skrytości, w miejscach zamkniętych i odosobnionych, nawet we własnym mieszkaniu. Doskonale odpowiada to naszej wierze, albowiem modlitwa powinna kształtować w nas pamięć o tym, że Bóg jest wszędzie obecny, że widzi i słyszy wszystko, a ogromem swego majestatu przenika najskrytsze i najodleglejsze miejsca i tajemnice ludzkiego serca. (Traktat o Modlitwie Pańskiej św. Cypriana Bp i M. nr 4)

Ojciec Raniero Cantalamessa dodaje, że Kontemplacja, to odpowiedź na pełne miłości spojrzenie Boga. Sama w sobie kontemplacja nie jest niczym innym jak umiejętnością albo darem nawiązania serdecznego kontaktu z Jezusem obecnym w naszym sercu po to, aby przez Niego wznieść się do Ojca w Duchu Świętym a więc zanurzyć w relację miłości Trójcy Świętej. Jak mówiliśmy już każdy ochrzczony został w tę relację zanurzony w chwili chrztu, ale człowiek współczesny bardziej nastawiony zewnętrznie musi nieustannie odkrywać ów wymiar wewnętrzny, który pozwala nam nawiązać osobisty kontakt z Bogiem obecnym w nas.

W dawniejszych czasach, gdy człowiek był mniej „technicznie” nastawiony do rzeczywistości, ten wymiar wewnętrzny wydawał się czymś bardziej naturalnym i obecnym w codzienności. Dzisiaj wymaga to nierzadko zawalczenia o tę sferę tak często zagłuszaną i zaniedbywaną przez zbytnie otwarcie się człowieka na zewnątrz, do świata, który wysuwa pod adresem człowieka swoje roszczenia pragnąc nim zawładnąć bez reszty.

Dlatego prawdziwa kontemplacja wymaga (przynajmniej na początku) pewnego odejścia od świata i jego zgiełku (tego ewangelicznego wejścia do swej izdebki i pewnego ukrycia przed wszechobecnym wpływem świata). Prawdziwa kontemplacja dokonuje się – jak pisze o. Raniero Cantalamessa – w możliwie największym milczeniu, zarówno zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Milczenie jest umiłowanym oblubieńcom kontemplacji i strzeże jej, jak św. Józef strzegł Maryi i Jezusa.

Kontemplować to intuicyjnie skupiać się na rzeczywistości Bożej (ukrytej w naszym wnętrzu) i radować się jej obecnością. W medytacji przeważa poszukiwanie prawdy, w kontemplacji natomiast radowanie się Prawdą odnalezioną (tutaj „Prawda” pisana jest dużą literą, ponieważ kontemplacja zmierza zawsze do osoby).

Wielu mistrzów duchowości naucza, że nie da się wyznaczyć ostrej granicy między doświadczeniem medytacji i kontemplacji. Różnica polega jedynie na przeniesieniu akcentów. O ile w medytacji wciąż w grę wchodzi nasza aktywność o tyle w doświadczeniu kontemplacji rezygnujemy z naszej aktywności na rzecz całkowitego zdania się na aktywność = udzielanie się Boga, gdyż kontemplacja jest w pełni Jego darem. Możemy się na nią otworzyć, ale nie możemy jej wymusić.

Dziś nad ranem do domu Ojca odszedł nasz kochany ojciec Karol (Wojciech) Meissner OSB

Urodził się 17 maja 1927 roku w Poznaniu. Dzieciństwo spędził w Poznaniu. Od chwili wybuchu II wojny światowej był w stolicy, gdzie brał udział w Powstaniu Warszawskim. Stąd trafił do obozu jenieckiego Stalag XI Altengrabow, skąd wrócił dopiero po zakończeniu wojny. Podjął studia medyczne w Poznaniu. Po ich ukończeniu wstąpił do klasztoru benedyktynów najpierw w Tyńcu a następnie przeniósł się do klasztoru w Lubiniu. Był wykładowcą Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, autorem wielu publikacji na temat małżeństwa, rodziny, płciowości, wychowania, etyki oraz cenionym rekolekcjonistą. Prawie do końca swojego życia podróżując głosił liczne konferencje i wykłady, głównie związane z płciowością, życiem rodzinnym, psychologią oraz katechezy na tematy duchowe. To przez nie służył swoją wiedzą i przykładem życia wpisując się znakomicie w rolę dobrego nauczyciela i wychowawcy.  Ojciec Karol wierny benedyktyńskiej regule ora et labora był człowiekiem głębokiej modlitwy a jednocześnie zawsze z wielką pasją podejmował powierzoną mu pracę. W maju tego roku świętowaliśmy jego 90 urodziny. R. I. P.

„Litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza”.

Bóg widzi nasze udręczenie i osamotnienie. Wie, że sami bez Jego pomocy i pomocy innych osób nie poradzimy sobie z życiem. Owce potrzebują pasterza. Dziecko potrzebuje rodziców, uczeń nauczyciela, słaby ochrony mocniejszego, zagubiony przewodnika, chory lekarza a wierny kapłana.

Ludziom każdego pokolenia potrzeba przewodników i autorytetów, aby nie zagubić się w drodze przez życie. Nie wystarczą „wolność, równość, braterstwo”. Autorytetów nie wybiera się także w demokratycznych wyborach. Do roli bycia autorytetem trzeba długo dojrzewać. To smutne, że dzisiaj tak często podkopuje się wiele autorytetów. Ale ci, którzy to robią doskonale zdają sobie z tego sprawę, że bez ojców, dobrych nauczycieli, bez autorytetów świat zmienia się wielki dom dziecka, w którym dorosłe dzieci błąkają się bez celu, egoistycznie zajęte sobą, często sfrustrowane, znękane i porzucone.

„Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. O dobrych pasterzy trzeba prosić Boga, trzeba ich wymodlić. Zwykle termin „pasterz” zwykliśmy odnosić w Ewangelii do kapłanów, ale w szerszym tego słowa znaczeniu jest nim każdy, kto ma udział w wychowaniu i rozwoju drugiego człowieka: rodzic, nauczyciel, lider wspólnoty. Każdy z nas ma jakieś swoje zadanie do wypełnienia w tym „żniwie”, które należy do Boga. Od tego czy dobrze wywiązujemy się z roli, jaką w życiu Pan Bóg nam powierzył zależy czy „żniwo” to będzie przynosiło dobre czy liche owoce zarówno w naszym życiu, jak i w życiu innych. Nie ma też nic uwłaczającego godności człowieka w tym, że szuka on pomocy u mądrzejszych, bardziej doświadczonych. To szukanie to wyraz odpowiedzialności za swoje życie a w wymiarze duchowym także szukanie Boga, który w swoim prowadzeniu posługuje się ludźmi.

Ewangelia odnotowuje, że Jezus przywołał do siebie swoich uczniów. Aby stać się nauczycielem, autorytetem trzeba mieć zawsze pokorę bycia uczniem. Ta scena z Jezusem, który wzywa do siebie uczniów i wyznacza im zadania uświadamia nam, że każde powołanie ma swoje źródło w Bogu a zdolność do jego wypełnienia jest wprost proporcjonalna do naszej bliskości z Mistrzem. Jedynie fakt, że znajduję czas na rozmowę z Jezusem, na wsłuchanie się w Jego słowo i otwartość na Jego łaskę daje nam – bez względu na to, jaką rolę w życiu wypełniamy – pewność, że się nie zagubimy, że dokonamy właściwych wyborów i że nie będziemy musieli potem żałować popełnionych błędów. Żadna czysto ludzka władza nas przed tym nie uchroni.

Ewangelia przywołuje imiona dwunastu apostołów. Jezus zlecając uczniom zadania nie przekreśla osobowości apostołów i ich indywidualności. Imię w języku biblijnym oznacza oryginalność każdego z nich. I tak jest do dziś.

 W każdej Mszy świętej wymieniamy imię papieża i biskupa. To nie tylko urzędy, ale i konkretni ludzie. Każdy chrześcijanin wnosi coś „swojego” i niepowtarzalnego w bogactwo Kościoła, choć istota roli, jaką mamy do wypełnienie jest wciąż taka sama – mamy być świadkami Chrystusa.

Grono Apostołów, tak jak i Kościół – to wspólnota, za którą wszyscy ochrzczeni są odpowiedzialni i nie wolno nam o tym zapomnieć! To nie tylko rola biskupów i księży. Każdy z nas na mocy sakramentu chrztu został wezwany po imieniu i posłany przez Chrystusa, aby przez dobre wypełnianie swojego życiowego powołania stawał się świadkiem wiary.

Prośmy, abyśmy nigdy nie utracili tej świadomości i nie zaniedbywali zadań, do wypełniania których każdego dnia Pan Bóg nas zaprasza.

 

Drodzy,

ci z Was, którzy gościli w Lubiniu bez wątpienia mieli okazję poznać niezwykłego człowieka i prawdziwy skarb tego klasztoru – o. Karola Meissnera. W październiku minionego roku obecni na skupieniu dla medytujących mieli nawet okazję wysłuchać jego konferencji. Minionej nocy (po raz kolejny) karetka zabrała Go do szpitala. Ojciec bardzo cierpi. Polecam Go Waszej serdecznej pamięci modlitewnej i za te pamięć dziękuję w imieniu własnym, ojców benedyktynów i wszystkich, którzy mieli okazję poznać tego niezwykłego mnicha i kapłana.

Jezus powiedział do Żydów:

„Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało za życie świata”.

Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: „Jak On może nam dać swoje Ciało na pożywienie?”

Rzekł do nich Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywać Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił, nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a pomarli. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”. (J 6,51-58)

 

Podobno w średniowieczu mnisi z opactwa w Cluny, przystępując do komunii świętej, zdejmowali buty naśladując w tym Mojżesza zbliżający się do Krzewu Gorejącego będącego znakiem obecności Boga.

Zdumiewająca jest ludzka zdolność oswajania tego, co niezwykłe. Bo przecież dla nas Eucharystia, komunia święta, stała się czymś zwyczajnym, a może nieraz zbyt mało cenionym.

Zdarzało mi się spotkać ludzi, którzy z powodu poplątanego życia nie mogą przyjmować Eucharystii – niektórzy z nich mają jednak tak wielkie pragnienie komunii, jakiego nie spotyka się u wielu praktykujących katolików.

Przed kilkunastu laty dane mi też było poznać pewnego misjonarza, który blisko 30 lat przepracował w wysokich Andach, w Peru, wśród tamtejszych Indian. Opowiadał mi, że z powodu braku kapłanów bywało, że docierał do niektórych bardzo oddalonych od misji wiosek raz na trzy- cztery miesiące. Zawsze wzruszało go, że z tęsknoty za sacrum ludzie z tych wiosek potrafili iść blisko dwa tygodnie po to tylko, żeby móc przynieść z misyjnej kaplicy do swojej wioski święconą wodę. Codzienne skrapianie nią mieszkańców ułatwiało im oczekiwanie na kolejną Msze Świętą, w której zawsze uczestniczyli z wielką radością.

Uroczyste świętowanie Bożego Ciała bierze swój początek także z wielkiej tęsknoty za Eucharystią św. Juliany z Liege, augustiańskiej zakonnicy z XII wieku. Jej tęsknota za bliskością Chrystusa została nagrodzona wizjami mistycznymi, które stały się jej udziałem. To właśnie ona, jako pierwsza pod wpływem mistycznych spotkań z Panem Jezusem doprowadziła do wydania zgody biskupa Liege Roberta z Thourotte, późniejszego papieża Urbana IV do obchodzenia tego święta w diecezji.

Do rozszerzenia obchodów uroczystości Bożego Ciała na cały Kościół przyczynił się także cud eucharystyczny, który miał miejsce niedługo po śmierci św. Julianny. W 1263 pielgrzymujący do Rzymu ksiądz Piotr z Pragi zatrzymał się w Bolsenie. W czasie podniesienia, podczas Mszy świętej hostia w jego rękach zaczęła krwawić. Natychmiast pokazał to przebywającemu w pobliskim miasteczku Orvieto papieżowi Urbanowi IV, który uznając cud w tym samym roku 1264 wyniósł na ołtarze św. Juliannę z Liege oraz ustanowił w całym kościele obchody: Święta Ciała i Krwi Pańskiej.

Różne były losy tej uroczystości i różne przypisywano jej znaczenia: wyznanie wiary w realną obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie; uświęcenie miast i wsi; błogosławieństwo pól, uproszenie dobrej pogody i urodzaju. W niedawnych czasach PRL-u władze bardzo bały się tego święta, jako przejawu manifestacji silnej wiary Polaków.

Od zawsze jest to jednak święto, w centrum którego stoi Eucharystia.

Dlatego chciałbym na koniec tej refleksji zostawić Was z dwiema myślami:

Pierwsza dotyczy kruchości. Kiedy łamię hostię nad ołtarzem, często myślę o tej kruchości i o tym, że Jezus właśnie tak chce do nas przychodzić. „Bierzcie i jedzcie, to jest moje Ciało za was wydane”. Za was i dla was. Bóg, który oddaje się w nasze ręce. Możemy właściwie zrobić z Nim, co chcemy. Możemy Nim wzgardzić, zlekceważyć Je, lub możemy Je z miłością przyjąć, przyjąć całym sercem i patrzeć, jak nas przemienia. Uczyć się od Boga ukrytego w tej małej hostii, że prawdziwa miłość jest otwarta, że zawsze wychodzi ku drugiemu.

Druga myśl, zaczerpnięta jest z myśli św. Jana Pawła II. Zachwyciło mnie spostrzeżenie papieża, że w komunii nie tylko każdy z nas przyjmuje Chrystusa (to dla nas dość oczywiste), ale też Chrystus przyjmuje każdą i każdego z nas! Chrystus przystępuje do Komunii, by przyjąć Ciebie i mnie!

A skoro tak, to jak nie przeżywać każdej Komunii, jak naprawdę wielkiego święta!?