Droga medytacji

Jezus przemówił tymi słowami:

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźmijcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem łagodny i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie”. (Mt 11,28-30)

Medytacja to modlitwa. To spotkanie, które pogłębia naszą wrażliwość i świadomość obecności Boga wobec którego stajemy.

Medytacja jest formą prostej adoracyjnej i miłującej obecności przed Bogiem. Uważność, którą rozwija ta forma modlitwy uczy nas przenoszenia powoli świętej pamięci o Bogu, w którą zaangażowane są podczas medytacji nasz umysł i serce na płaszczyznę całego życia, w którym często trudno nam zachować tę pamięć w wirze naszych codziennych aktywności. Tymczasem prawda, którą w wielu miejscach podkreśla Pismo święte, to prawda o tym, że nieustannie żyjemy w Bożej obecności. Jest to jednak świadomość niezbędna dla człowieka wierzącego. Utrwalanie tej nieustannej świętej pamięci o Bogu można by określić jednym z wymiarów nawrócenia, do którego wzywa nas Adwent. W tym znaczeniu dla chrześcijanina może okazać się ona fundamentalną praktyką. Mamy świadomość, że często zgoła inaczej wyglądałoby nasze życie, gdybyśmy nosili w sobie nieustanną pamięć o Bogu i gdyby tą pamięcią przeniknięte były nasze wybory, nasze relacje z innymi, czy nasze codzienne obowiązki.

Esencje praktyki medytacji – jak pisze Thomas Merton – jest pielęgnowanie miłości do Boga. Zasłuchanie się osoby medytującej w wybrzmiewające w sercu medytacyjne wezwanie, powtarzane w rytmie oddechu jest uczeniem się zasłuchania całym naszym umysłem i sercem w słowo, które jest Bożym słowem. W ten sposób angażując nasz umysł w słuchanie zapobiegamy zbytniemu rozproszeniu, które przeszkadza w tej modlitwie, ucząc lepszego skupienia a angażując nasze serce dodatkowo kształtujemy w nim wrażliwość na mowę Boga docierająca do nas także poza czasem modlitwy – w codzienności, w której On też na różne sposoby do nas przemawia.

Dzięki temu medytacja uczy nas coraz lepszego osadzenia w rzeczywistości, która dla nas – chrześcijan – jest przestrzenią obecności i działania Boga i gdzie jesteśmy zaproszeni do wyjścia naprzeciw temu działaniu i współpracy z Bożą łaską. W ten sposób medytacja uczy nas też innego, nowego sposobu patrzenia na rzeczywistość i odkrywania w niej Bożego działania pośród zwykłych codziennych doświadczeń.

Pozwólmy, aby medytacja zanurzyła nas w tę Obecność pełną Bożej miłości i Bożego sposobu mówienie, uwrażliwiając na nią nasze serca.

„Jest mym życzeniem, by każdego roku w dniu 8 grudnia w południe obchodzono Godzinę Łaski dla świata. Przez to nabożeństwo uzyska łaski dla duszy i ciała” – powiedziała Matka Boża 8 grudnia 1947 roku w Montichiari we Włoszech.

Dla mnie to zawsze mocne przeżycie, zwłaszcza gdy mogę tak jak dzisiaj za laką Bożą sprawować w tej godzinie Najświętszą Mszę. Ta bliskość Boga staje się namacalna zwłaszcza przy ołtarzu, gdy moje modlitwy mogę włączać w największą i najbardziej owocną modlitwę Chrystusa – Eucharystię. I muszę powiedzieć, że nigdy Maryja nie pozwala długo czekać na odpowiedź na modlitwę zanoszoną w tej właśnie godzinie. Tak było także dzisiaj. Nie znaczy to, że odpowiedź z Jej strony zawsze jest łatwa. Ale nawet, kiedy wzywa do czegoś trudnego nie pozostawia cienia wątpliwości, że rozwiązanie przychodzi właśnie przez Jej Matczyne pośrednictwo. 

Z roku na rok obserwuję, że ten szczególny czas łaski gromadzi coraz więcej osób. Także młodych… Nie dziwi mnie to!

Jest bowiem taka jedna godzina w roku, gdy Niebo pochyla się tak nisko nad ziemią, że Bóg jest na wyciągnięcie ręki i Jego odwieczne skarby miłości. Jest taka jedna godzina w roku, gdy wszystko jest możliwe. Obietnica z nią związana jest naprawdę wielka! Oto Matka Najświętsza ogłasza, że przez sześćdziesiąt minut w roku Niebo staje nad nami otworem, że każdy, kto w tym czasie zamknie trzymany nad głową parasol niewiary, otrzyma od Boga to, co mu najbardziej potrzebne.

Nie jest to bynajmniej przyrzeczenie związane z samym tylko wymiarem duchowym. Bóg nam przypomina, że stworzył nie tylko nasze dusze; On powołał do życia także nasze ciało i nadał mu wielką godność. To właśnie z tą szczególną godziną w ciągu roku Maryja łączy niezwykłe obietnice, że wiele osób dostąpi uzdrowienia fizycznego i duchowego, wyrwie się z nałogu, czy przestanie być niewolnikiem grzechu. Każdy, kto z wiarą w tę godzinę będzie przyzywał Jej matczynej pomocy dozna wielu łask. To wielkie dary, które jak potężny dźwig wyrywają nas z kolein codziennego zła, z naszej opieszałości, gotowości do kompromisu i dogadywania się ze światem, by postawić nas na zupełnie nowej ziemi. Jest to ziemie zawierzenia, ziemia zgody na to, aby tak jak w życiu Maryi mogła realizować się wola Boża. Kiedy odważymy się powiedzieć podobnie jak Maryja Bogu „TAK”, wówczas On odpowie na nie swoją łaską a w duszy zamieszka pragnienie, by biec już zawsze tą drogą.
Bo nie ma większego szczęścia, jak iść w stronę szczęścia, które jest pełne, doskonałe, bez końca, które jest owocem zjednoczenia z Bogiem (możliwego i dostępnego także nam śmiertelnikom na mocy Jego łaski już tu i teraz)  a które leczy nas z wszelkich przejawów egoizmu, na który nie ma miejsca, gdy się naprawdę kocha.

Są też tacy, którzy w Godzinę Łaski nie poproszą o nic dla siebie. Będą modlić się za dziecko, które zgubiło drogę, za żonę, która ciężko choruje, lub męża alkoholika. Może znajdą się tacy, którzy będą się nawet modlili za swoich wrogów. Maryja obiecuje, że nie odmówi im swoich darów. 
Jest jeszcze jedna grupa – modlących się o nawrócenie grzeszników, o ocalenie dusz idących do piekła. Według słów Maryi z jej objawień z 1947 roku „To ludzie najcenniejsi w Moich oczach”. To ci,  którzy czerpiąc moc z Niepokalanego Serca Matki Najświętszej, współpracują w dziele Jej Syna w wyrywaniu świata spod władzy szatana, aby przekazać go pod panowanie Serca Matki…
O łaskach związanych z tą szczególną godziną Pisała także wiele Siostra Łucja. Mówił o nich św. o. Pio: „To godzina, w której Boże cuda dokonują się na naszych oczach”.
Godzina Łaski… Nie przegap tych sześćdziesięciu minut nasyconych bliskością Nieba.

Drodzy Przyjaciele,

z ogromną radością przyjąłem wiadomość o Waszym kolejnym Meditatio. Jestem przekonany, że ojciec Mariusz Woźniak poprowadzi ten weekend w duchu nauczania modlitwy medytacyjnej i dzięki jego nauczaniu pogłębicie Waszą praktykę i ubogacicie swe życie duchowe.

Podczas podróży do naszych wspólnot na całym świecie widzę, jak medytacja chrześcijańska w tradycji, której nauczamy, zakorzenia się i wzrasta wśród ludzi w różnym wieku i różnych środowisk. Polska Wspólnota ma w tym wzroście szczególny i niepowtarzalny udział. Wywodząc się z kraju o długiej tradycji silnej wiary chrześcijańskiej Wasza medytacyjna Wspólnota jest żywym przykładem, jak ta wiara może przybierać kontemplatywną formę w ewolucji Kościoła. Do takiej ewolucji zachęca nas i jest jej odważnym świadkiem obecny papież Franciszek.

Dziękuję za Wasz wkład w niesieniu medytacji do klas szkolnych i serdecznie Was zapraszam do wzięcia udziału w międzynarodowym seminarium Meditatio na temat medytacji dzieci w Londynie w czerwcu 2016 roku. Zapewniam, że każdy z Was będzie bardzo ciepło i serdecznie widziany w naszym domu na Hamilton Road w Londynie.

Laurence Freeman OSB

dyrektor WCCM

No i mamy kolejny adwent. To mój ulubiony okres liturgiczny, dlatego, że jest okresem niosącym nadzieję związaną z oczekiwaniem a po wtóre dlatego, że w swoim charakterem przypomina a przynajmniej powinien przypominać życie chrześcijanina przepełnione nadzieją…

Pierwsza część Adwentu zaprosi nas do skupienia się na tajemnicy powtórnego przyjścia Chrystusa. Jak słyszymy dzisiaj w słowie Bożym jego zapowiedzią będą znaki, które mogą napawać ludzi przerażeniem. Dotyczą one nie tylko gwałtownych zjawisk przyrody, ale i ludzkiej historii. Powierzchownego obserwatora może dziwić kontrast pomiędzy zbawiennym przyjściem Chrystusa a wielkim lękiem, jakim mają napełniać ludzi znaki jemu towarzyszące. Jest tak dlatego, że zbawienie nie wynika wprost z ludzkiej historii. Jest interwencją Boga w tę historię. Zbawienie przychodzi, jako niezasłużony dar Boga. Oczywiście Bogu, który zawsze opowiada się po stronie człowieka zależy, aby ów dar zbawienia stał się udziałem jak największej rzeszy ludzi. Dlatego po ludzku sądząc nie spieszy się z końcem. Z biegiem czasu wydawać się może, że świat wcale nie staje się lepszy, sprawiedliwszy i bardziej otwarty na Boga. Ale na tym polega właśnie paradoks Bożego działania: doświadczenie ludzkiej słabości staje się okazją do większej otwartości na działanie Bożej łaski. Wszak słynne powiedzenie: „Jak trwoga, to do Boga” nie wzięło się znikąd a z ludzkiego doświadczenia. Paradoksalnie to właśnie ludzki grzech, poczucie niesprawiedliwości i zła może stać się okazją do tego, aby człowiek mógł oprzeć się jeszcze bardziej na mocy Boga niż na swojej.  Święty Paweł ujmie to w Liście do Rzymian mówiąc: „Gdzie wzmógł się grzech jeszcze bardziej rozlała się łaska” [Rz 5, 20].

Ludzka natura, skażona grzechem potrzebuje Bożego lekarstwa. Stąd przewijające się w Adwencie wołanie do nawrócenia i do trwania w nadziei.  „Podnieście głowy i nabierzcie ducha” – mówi Chrystus. Mamy być ludźmi nadziei, idąc przez życie nie ze zwieszoną głową, nie jak przegrani, widząc nawet największe zło i jego pozorny triumf. To nie w nie, ani nie w nasze słabości mamy się wpatrywać! Mamy Podnieść głowy i być wpatrzonymi w Chrystusa! Nasza nadzieja może mieć tylko jeden fundament i jest nim Bóg! Wszystkie inne nadzieje, które ostatecznie nie odnoszą się do Boga są iluzoryczne i zawodne…

Chrystus przestrzega nas dzisiaj przed ociężałością naszego serca. Jej źródłem może być zbytnie dogadzanie sobie albo zbytnie troski. One mogą nas prowadzić albo do duchowego lenistwa, albo do duchowej kapitulacji. I jedna i druga postawa jest obca duchowi Ewangelii. Czas adwentu jest zatem czasem, w którym mamy wnikliwiej zajrzeć do naszego serca i naszego sumienia i zobaczyć, czy nic im nie ciąży i nie zatrzymuje nas na drodze duchowego wzrostu!? Tyle dzisiaj mówi się o zdrowych dietach, korzystaniu z siłowni, joggingu o trosce o ciało… Tymczasem warto zapytać siebie, czy potrafimy równie troskliwie zadbać się o kondycję naszej duszy? Po to jest właśnie czas Adwentu! Ma przywracać wewnętrzną równowagę i właściwą wagę sprawom, którymi żyjemy.

Jednym z ćwiczeń, które sugeruje Jezus jest: „Czuwajcie i módlcie się!”    I podkreśla: „w każdym czasie.”  Jest to pozytywne wezwanie do tego, abyśmy uczyli się przeżywać nasze życie jako modlitwę, czyli życie w relacji do Boga a możemy to robić realizując nasze związki,  rodzicielstwo, pracę, odpoczynek. Dzięki temu, że potrafimy nasze codzienne życie i obowiązki zobaczyć w perspektywie naszego odniesienia do Boga mamy szansę nadać mu głęboką wartość. Bóg przychodzi do nas bowiem nie tylko w modlitwie, w sakramentach, czy w słowie Bożym. On przychodzi w codzienności….

Jeśli zaś codziennie się z Nim spotykamy, to nie zaskoczy nas także Jego ostateczne przyjście.